ในวันที่เหนื่อยล้า อ่อนแรง
เคยไหมกับการได้ลองปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่า
ให้สมองไม่ต้องถูกทำงานหนักเหมือนเครื่องจักรกล
แล้วให้ตัวเองได้เพลิดเพลินไปกับโลกแห่งจินตนาการ
หรืออาจจะเป็นโลกแห่งความทรงจำ ในคืนวันที่งดงาม
ที่เมื่อใดก็ตามยามที่หัวใจถูกเชื่อมต่อไปยังร่างกายตัวเองที่เริ่มอ่อนแรงลง
เหตุการณ์ที่ผ่านมา จินตนาการ ความหวัง ความฝัน
มันจะกลับกลายมาเป็นยาช่วยทำนุบำรุงหัวใจ
สร้างพลังกายให้กลับมาเข้มแข็งเหมือนดังเดิม
และเช่นกันในขณะนี้
ที่รอบกายของฉันเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่างเต็มตื้น สราญใจ เบิกบานกันอยู่นี้
ตัวฉันเองกลับเป็นสิ่งตรงข้ามกัน
หัวใจที่เคยพองคับตัว เหลือแค่เพียงก้อนเนื้อที่อาจจะเล็กไปกว่ากำมือของตัวเอง
ความฝัน จินตนาการ ที่คอยเป็นตัวกระตุ้นให้ตัวฉันคิด ให้ตัวฉันตัดสินใจกระทำ
เหลือเพียงเป็นแค่ความฝันที่ตัวฉันเองอีกนั่นแหละ
ที่จับตั้งวางอยู่กับที่เฉย ๆ เสียอย่างนั้น
อย่างหาเหตุผลอะไรมาเอื้อนเอ่ยไม่ได้
เมื่อเป็นเช่นนี้
สิ่งที่จะช่วยทำลาย สลัด ความรู้สึกแบบนี้ออกไปจากตัวฉันได้
คือการนั่งอยู่กับที่ และปิดม่านตาทั้งสองลงอย่างช้า ๆ
ปล่อยให้หัวใจได้เดินทางไปจูงมือความคิด
ชักชวนความรู้สึกออกไปเที่ยวยังที่อื่นเสียบ้าง
ไม่ให้มาคอยจ่อมจมอยู่กับสิ่งเดิม ๆ ดังเช่นทุกวันที่ผ่านไป
โดยฉันอาศัยไอ้ตัวที่เรียกว่า "ความทรงจำ" เนี่ยแหล่ะ
เป็นสิ่งที่จะมากล่อมเกลาทั้งหัวใจ ความคิด ความรู้สึก
ให้มันกลับมามีพลัง มีแรงที่จะก้าวเดินต่อไปได้อีก
"ความทรงจำ" ที่ว่านี้
ตัวฉันเองก็ค่อนข้างที่จะคัดสรรประสบการณ์ที่ได้มีโอกาสเจอกับตัวฉันเองมากอยู่เหมือนกัน
เพราะถ้าเลือกเอาแต่ความทรงจำที่มันเคยได้ทำร้ายตัวฉันเองมาครั้งหนึ่ง
และมาคราวนี้ฉันเลือกที่จะเอาความทรงจำนั้นย้อนกลับมาคิดถึง....นึกถึงอีก
ไม่แน่...ว่ามันอาจจะมาทำร้ายฉันอีกเป็นครั้งที่สอง หรือสาม หรือต่อ ๆ ไปอีกก็ได้
แต่ฉันก็ไม่ได้หมายความว่า "ความทรงจำในเรื่องราวที่ไม่ดี"
มันจะเลวร้ายไปเสียทุกเรื่องหรอกนะ
บางครั้งเมื่อในอดีต
มันอาจเคยเป็นเหตุการณ์ที่ได้ทำร้ายจิตใจ ความรู้สึกของเรามาแล้วครั้งหนึ่ง
แต่ในวันนึงข้างหน้า
ความทรงจำนั้น ๆ อาจจะกลายมาเป็นครูของเราที่คอยตอกย้ำ เตือนใจ และยับยั้ง
ไม่ให้เราได้ทำ หรือไม่ให้มันเกิดซ้ำเกิดซ้อนขึ้นอีก
เชื่อว่าหลาย ๆ คน คงเคยเกิดอาการแบบนี้
แต่จะมีใครสักกี่คน
เคยได้ลองถาม ได้ลองพูดคุยกับตัวเอง
กับหัวใจ กับความคิด กับความทรงจำของตัวเองบ้างหรือเปล่า
ในหนึ่งชีวิตที่ยังมีลมหายใจ สามารถรับรู้ทุกอย่างได้ดีอยู่
มีเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาอะไรบ้าง ที่ได้เก็บ ได้บันทึก ไว้เป็นคืนวันของความสวยงาม
และพอที่จะใช้เป็นเครื่องมือ สำหรับการต่อสู้กับตัวเอง ยามที่เริ่มรู้สึกว่า
"ตอนนี้เริ่มไม่ไหวแล้วนะ"
และสำหรับฉันเอง
ถ้าจะใช้คำถามนี้ ย้อนกลับมาถามที่ตัวเองว่า
แล้วฉันล่ะมีคืนวันของความสวยงาม ที่เก็บไว้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำบ้างไหม
คำตอบที่ได้ ก็เห็นจะเป็นที่ว่า
"ตัวฉันเองมีทั้งคืนและวันที่ปะปนไปด้วยทั้งความสวยงาม และความบั่นทอนใจ"
เพียงแต่ฉันจะเก็บแยกไว้เป็นสัดเป็นส่วน
สำหรับความทรงจำด้านความสวยงาม
ฉันจะมีขวดโหลใส ๆ ติดโบว์สวย ๆ รอไว้สำหรับการบรรจุสิ่งเหล่านั้นลงไป
เพื่อที่ว่าเวลาจะหยิบขึ้นมาใช้
ก็สามารถเลือกคืนวันที่สวยงามเหล่านั้นขึ้นมาใช้ได้ง่ายหน่อย
ส่วนความทรงจำด้านความบั่นทอนใจ
ฉันเลือกที่จะเก็บไว้ในกระเป๋าที่มีกุญแจสำหรับล็อคได้
เพื่อที่ว่าเวลาฉันได้ไปพานพบคืนวันที่มันสร้างความบั่นทอนใจ
ฉันจะได้จับมันยัดเข้าไปในกระเป๋ารีบล็อคกุญแจ
เพื่อนำไปเก็บยังจุดที่ลึกที่สุดของหัวใจ และฉันก็จะไม่ย่างกายเข้าไปใกล้บริเวณนั้นอีกเลย"
---++++--- เก็บเอามาฝาก -----++++-----
"อยากจำ..ก็จงจำ อยากลืม...ก็จงลืม
ความจำของคนเรามีขีดจำกัด จำได้มาก จำได้น้อย แล้วแต่รอยหยักในสมองของแต่ละคน
และเนื่องจากขีดจำกัดแห่งความจำนี้เอง..เราจึงควรเลือกจำสิ่งดี ๆ
จำไว้เพื่อ..สักวันนึงได้นึกถึง แล้วทำให้มีรอยยิ้มขึ้นมาได้บ้าง
จงจำเถอะ...อย่าได้ลืมสิ่งที่ไม่ดี
จำไว้เพื่อ...สักวันนึงเราอาจต้องการใช้มันเป็นป้ายบอกทางให้เราเลือกทำ เพื่อสิ่งที่ดีที่สุด
คนเราเลือกได้ อยู่ที่ว่าเราเลือกจำอะไรเท่านั้น"

มีคนบอกว่า ... ฟ้าดินลงโทษเขาให้ห่างไกลกับคนรัก
ฉันกลับคิดว่า ... ฟ้าดินกำลังสงสัยคู่นี้ว่า
... เขารักกันจริงหรือป่าวต่างหาก ...
เลยทดสอบโดยแยกคนนึงไปทาง ... อีกคนไปทาง
คงมีใครบางคนมีพฤติกรรมไม่น่าไว้วางใจ
ถ้าเราคิดว่ามันเป็นการทดสอบว่าเราเลือกถูกคนรึป่าว

ความห่างไกล ... จะเป็นตัววัดปริมาณความผูกพันที่เรามีต่อกัน
ถ้าเรายังรู้สึกเหมือนเดิม...แถมยังเพิ่มความห่วงใย ... ความคิดถึง ...
นั่นคือเรามีความรักที่แท้จริงให้เค้า ... เราสอบผ่าน ...
แต่ถ้าเขาเปลี่ยนแปลงไป ... แรก ๆ ก็ติดต่อกันถี่หน่อย ... หลัง ๆ เริ่มห่างหาย
เค้าสอบตก ... ก็ในเมื่อปริมาณความผูกพันของเค้ามันมีไม่เพียงพอ
เราน่าจะภูมิใจในตัวเอง ... ที่เราได้เลื่อนชั้นขึ้นไป ... แม้มีใครจะสอบตก
ถ้าเค้าอยากจะขึ้นมาอยู่ข้างเรา... เค้าต้องเร่งให้สอบผ่านบททดสอบนี้ ...
แล้วก้าวขึ้นมาอยู่ข้างเราเอง ...
ถ้าเค้าไม่ผ่าน ... ก็ถือว่าเป็นบุญ ...
ที่ฟ้าดินได้คัดคนโง่ ... ออกไปจากเราแล้ว

* * * ก่อนที่จะรัก * * *

๏ ก่อนที่จะรัก. . .คุณพร้อมที่จะอกหักหรือยัง

๏ ก่อนที่จะรัก. . . คุณพร้อมที่จะเลิกเจ้าชู้ได้หรือยัง

๏ ก่อนที่จะรัก. . . คุณรัก หรือ คุณหลง ถามตัวเองก่อน

* * *เมื่อได้รัก* * *

๏ เมื่อได้รัก. . .คุณปฏิบัติตัวเหมือนก่อนที่จะรักหรือป่าว

๏ เมื่อได้รัก. . . คุณอย่าเอา รัก ไปรวมกับ เซ็กส์เพราะเป็นคนละเรื่องกัน

๏ เมื่อได้รัก. . . คุณรัก หรือ คุณผูกพัน กันแน่ (เพราะบางคนหมดรักแล้วแต่ไม่เลิก เพราะความผูกพันนั่นแหละ)

* * *เมื่อไร้รัก* * *

๏ เมื่อไร้รัก. ..คุณจะกลับมาอยู่คนเดียวเหมือนเดิมได้หรือเปล่า

๏ เมื่อไร้รัก. . . คุณจะทนจากความเจ็บปวดนั้นได้แค่ไหน

๏ เมื่อไร้รัก. . .คุณพร้อมที่จะเปิดใจให้คนอื่นอีกหรือป่าว

ความรัก ไม่มีนิยามตายตัว
ไม่มีความหมายที่แน่นอน
ไม่มีความรู้สึกที่แน่แน่ว

...ดูแลความรักของคุณให้ดีที่สุด
ก่อนที่คุณจะไม่มีความรักให้ดูแลอีกเลย...

รักพี่เอนด์มากนะคะ